Հեղինակ` Աշոտ Գրիգորյան

Վաղարշակ Էլիբեկյանի բազմագույն, պոետիկ քաղաքը` Հին Թիֆլիսը

Մանկուց, հին Թիֆլիսի մասին խոսք բացվելիս՝ շատերի պես ես էլ իսկույն պատկերացնում էի Վաղարշակ Էլիբեկյանի վերակերտած բազմագույն, խայտաբղետ, նեղ ու զառիվեր փողոցներով, կղմինդրածածկ տներով, փոքր-ինչ «...

Ռուբեն Աղամիրզյան. «Թատրոնը «պահի» երևույթ է»

Վայրկենականը և մնայունը բեմական արվեստում   2022-ը հոբելյանական է խորհրդային թատրոնի մեծ Վարպետներից մեկի՝ Ռուբեն Աղամիրզյանի համար. դեկտեմբերին նշվում է ռեժիսորի 100-ամյակը: Յուրատեսակ մարտահր...

«Ես նստել եմ Ստալինի ծնկներին». անցյալի ողբերգական արձագանքները Մարկաս Զինգերիսի վեպում

«Անցյալը մեռած չէ։ Այն նույնիսկ չի անցել», -իր վեպերից մեկում գրում էր Ուիլյամ Ֆոլքները։«Մենք տարօրինակ ձևով ենք ժառանգում անցյալը։ Մանկության պատմությունների, պղտոր հին բաժակների, դ...

Իսկ Վարազը ծուռ էր․․․

Սփյուռքի քանդակագործների շրջանում քիչ չեն Երևանում ծնված, հայրենիքում ուսանած ու իրենց ստեղծագործական կյանքը սկսած արվեստագետները։ Վարազի դեպքը, սակայն, այլ էր․ նա ինքնակամ չէր լքել հայրենիքը, այլ պատ...

Վիլյամ Մեյլանդ. առանց միջնորդի՝ սպիտակ թղթի առջև

Վիլյամ Մեյլանդը ռուս արվեստասերների շրջանում առավել հայտնի է որպես արվեստաբան։ Հենց այդ կարգավիճակում էլ հանդիպել էի նրա անվանը մշակութային հանդեսների, և առաջին հերթին՝ գունազարդ «Նաշե նասլեդիե&...