Հեղինակ` Սոֆյա Հակոբյան

Երանելի, երանելի Անդոկ

«Սա բոլորովին այն չէ, ինչ ես կարող եմ անվանել իմը», -պնդեց Րինան տխուր, թուլացած ձայնով` Դիարբեքիրի տիպիկ միջագետքյան տաք, գունավոր ու այստեղ վաճառվող աղացած պղպեղի պես կծու փողոցներով քայ...

Նամակ Պետրոս պապիս՝ մեկդարյա պատանդության ավարտին

Ինչպես ամեն բան այս կյանքում, պատանդությունը նույնպես ունի սկիզբ և ավարտ, և այստեղ բացառություններ չկան: Ոչ ոքի համար, ինչպես կանխագուշակում էր սիրելի Սարոյանը, բացառություններ չեն արվելու այս կյանքու...

«Տյուս կյալու» մասին

Ես մի քիչ «սխալ» սասունցի եմ, ու հետևաբար՝ պարել չգիտեմ: Դրա համար այդ օրը՝ բլոկադային հերթական լուսավոր ու հերթական ցուրտ օրը միակն էի, ով չէր պարում Շահումյանի արձանի շուրջ: Փոխարենն իմ...