Գրական

Կանաչ բանաստեղծություն

Վարիացիա պոետի համար Հրաչյա Սարուխանին   Մութը քանդում է պատանքը,բացիր կոպերս,բացիր,լավ չէ՞ մեռնելքանի շանս կա,քան ապրելհանց տխուրմի կապիկ...Նարինջ են թքումԱստվածները,լույսը մտրակն է բացո...

Ժամանակի բույրը կամ միակ տունը ավերակների մեջ

Այսօր այնքա՜ն թեթև եմ, քո վերջին երազից ավելի թեթև, որ հանգիստ կարող եմ տեղավորվել աչքերիդ վրա, իսկ եթե այդ րոպեին անձրև լինի՝ կոպերիդ տակ։ Մի՜ թարթիր ինձ, ես ուզում եմ քեզ հետ նույն երազը տես...

Չծաղկած ձորի բետոնե գարունը

ՈՒղեգրություն   Արթնացող բնության ձայները խլանում են խցանվող մեքենաների ազդանշաններից, բայց գարուն է։ Քաղաքը հևում է «դեմքերի» ծանրության, երկինքը պատած փոշե ծածկոցի տակ։ Մրցավազք է...

Աստղիկը

11:27 27.03.2025 · Գրական · Հովիկ Աֆյան

Քարերը ծանր էին երեկվա պես: Բայց վարդագույն: Հատ-հատ կրում էր, դնում իրար վրա, շողուլով չափում, նայում, որ հանկարծ ծուռ չբարձրանա իր տան պատը: Ծառ արդեն տնկել էր, որդի ուներ: Միանգամից մերժեց բոլոր ը...