Ես մի քիչ «սխալ» սասունցի եմ, ու հետևաբար՝ պարել չգիտեմ: Դրա համար այդ օրը՝ բլոկադային հերթական լուսավոր ու հերթական ցուրտ օրը միակն էի, ով չէր պարում Շահումյանի արձանի շուրջ: Փոխարենն իմ ծանր դեղ�

Հավերժ փոքրիկ մեղվապահին՝ Յուկային

Բարձունքները միայն ֆիզիկական բարձունք չեն, դրանք նաև և ավելի շատ հոգևոր են: Մեր հոգու բարձունքներն են՝ պարզ ասած: Ես հավատում եմ դրան:

Եթե ինձ խնդրեին մեկ բառով նկարագրել Ստեփանակերտը, երևի երկար չէի մտածի ու կանվանեի այն «Ճերմակ քաղաք»: Եվ այդ «ճերմակությունը» միայն նրա՝ այդքան նրբաճաշակ, երևելի, բայց զուսպ շենքերի տեղական սպիտակ քարից չէր ծնվում, այլ նաև օդու

«ArtCollage»-ը  շարունակում է «Պատանդի օրագիրը» շարքը, որի հեղինակ Սոֆյա Հակոբյանը հիմա արդեն Հայաստանից, Արցախի շրջափակման չխամրող հիշողությամբ պատմում է Ստեփանակերտի իր փոքրի�

Ոչ միայն որակյալ սպիտակ գինու, գեղեցիկ եղևնիների ու Աղստևի հոսանքի բերած զովությամբ է հայտնի Իջևանը՝ Հայաստանի մշակութային կյանքի երբեմնի «պատվո պահակներից» մեկը:

Իջևանյան հայ�