Ուղիղ 11 տարի առաջ էր, երբ առաջին անգամ եկա Խարբերդ։ Ոչ այն, որ Երևանի կողքին է, այլ իրականը՝ այն անիրական երկրում։ Դիարբեքիրից մոտ 3 ժամ էր տևում ավտոբուսով ճամփորդությունը դեպի Էլյազըղ՝ 17-րդ դարում հին

Կտրտող այդ ցուրտը երբեք այդքան հարազատ ու ազատություն շնչող չէր եղել, ինչպես այդ օրը։ Մենք բաց թողեցինք Կարսի հյուրանոցի նախաճաշը և դուրս եկանք նախորդ երեկոյի կերած-խմածը մարսելու։ Իբրև թե։ Մենք՝ ես և

Հորեղբայր Հապետը հիվանդ էր։ Վարդենիկի նրանց տան դիմաց տարածվող կարտոֆիլի իսկական դաշտը, որն այն ժամանակ ինձ թվում էր անսահման, միակ բանն էր, որ գրավում էր ինձ այդ գյուղական տանը, որտեղ բոլորը գալիս էին

«Անհավատալի է․․․ Անհավատալի է», -հինգ րոպեն մեկ կրկնում էր ամերիկաբնակ լիբանանահայ Րաֆֆին։ Նա չգիտեր, որ Ջավախքի ճանապարհներով միայն հույսն է արագ անցնում գնում։ Հույսը թե երբևէ այդ ճանապարհը ճանապարհի տեսք կունենա։

Բոլորը շունչ քաշեցին ու ասացին՝ «Վերջ»։ Կարծես թե ցավող ատամ են դեն նետել, կարծես ուսերիցս մի քար է ընկել, կարծես մեզ ոչ ոք չէր հարցրել մինչև այդ պահը՝ մենք ո՞ր «վերջն» էինք ուզում։