Ամեն քաղաք, անշուշտ, իր խորհրդանիշներն ունի՝ պաշտոնական, ոչ պաշտոնական, սիրելի ու ոչ այնքան։ Ու թեև իմ մանկության քաղաքը՝ Կիևն այնքան էր ասոցացվում վայրի շագանակի հետ, որ դրա տերևը հասցրել էր նույնիսկ տեղ զբաղեցնել քաղաքի զինանշանի վրա, այ�

«...Սիրելիներս, գրեցեք լեռների ու դաշտավայրերի մասին: Երգեցեք Վանը: Երգեցեք ծիրանիները, հացահատիկի դաշտերն ու գութանները: Երգ երգեցեք»:

Արշիլ Գորկի

Գարուններ կան, որ միայն արև ու ծաղկունք, գարուններ էլ կան, որ ձյուն են բերում, ինչպես Կոմիտասինն էր։ Կյանք է, ամեն ինչ էլ պատահում է։ Բայց և այնպես՝ տոնական մի բան է գարունը մեր մտքում։ Հեչ որ չէ՝ Հարությ�

Մեր տոհմի կանայք երբեք թոնիր վառող, քարից հաց քամող կանայք չեն եղել։ Նրանք այդ ամենի համար բավականին նուրբ, տիպիկ քաղաքային կանայք էին։ Ճաշերը մարմանդ կրակի վրա և շատ ուշադիր եփող, կաթ�

Այնպես պատահեց, որ մի անգամ որոշեցինք ոչ թե ինչպես միշտ կանգ առնել Վանի Նեմրութի հրաբխային լճերի մոտ ու հետ դառնալ, այլ շարունակել ընթացքը այդ խորհրդավոր ու անհասկանալի լեռան՝ ամեն րոպե փակուղի մտնելու պատրաստ ճանապարհով։ Գնանք, տեսնենք, �