Բարձր Հայքի ամենաարևաշունչ անկյունն է, երևի, Եկեղյաց գավառն իր գանձերով։ Երևի չէ, այդպես է։ Արևաշունչ՝ չի նշանակում ուղղակի արևոտ, շոգ կամ պարզապես գեղեցիկ։ Արևաշունչ նշանակում է, որ այստեղ հողը, ջուրը

Ես, փաստորեն, Անիի մասին չեմ գրել։ Դժվար է երևակայել, դժվար է հավատալ։ Ինչպե՞ս կարող էի։ Չէ՞ որ Անիում է հենց, որ սիրտդ այնպիսի «դրմփյուն» է պատում, կարծես աշխարհի վերջն է։ Չէ՞ որ Բագրատունյաց գոհարը, տիեզերքի անմար այդ աստղը, մարդկային

Ուղիղ 11 տարի առաջ էր, երբ առաջին անգամ եկա Խարբերդ։ Ոչ այն, որ Երևանի կողքին է, այլ իրականը՝ այն անիրական երկրում։ Դիարբեքիրից մոտ 3 ժամ էր տևում ավտոբուսով ճամփորդությունը դեպի Էլյազըղ՝ 17-րդ դարում հին

Կտրտող այդ ցուրտը երբեք այդքան հարազատ ու ազատություն շնչող չէր եղել, ինչպես այդ օրը։ Մենք բաց թողեցինք Կարսի հյուրանոցի նախաճաշը և դուրս եկանք նախորդ երեկոյի կերած-խմածը մարսելու։ Իբրև թե։ Մենք՝ ես և

Հորեղբայր Հապետը հիվանդ էր։ Վարդենիկի նրանց տան դիմաց տարածվող կարտոֆիլի իսկական դաշտը, որն այն ժամանակ ինձ թվում էր անսահման, միակ բանն էր, որ գրավում էր ինձ այդ գյուղական տանը, որտեղ բոլորը գալիս էին