Հադրութի Մեծ Թաղեր գյուղի իրենց տունը հիշելիս՝ Արծիվ Լալայանը նյութական կորուստների մասին չի խոսում: Միակ ափսոսանքն իր ու կնոջ հարյուրավոր նկարներն են, արվեստին առնչվող գրքերը, որոնք չհասցրեց դուրս բ
Կարսը, Բայազետն ու Բերկրին թիկունքում թողնելով դեպի Վան սլանալիս՝ երազանքի ճանապարհին առաջինը հենց Լիմ կղզին է բացում երկրային դրախտի՝ Վանի դարպասները։
Հենց
Յուրաքանչյուր մեծ գրող ծնվում է նախ և առաջ իրեն տանջող մեծ մտահոգություններից, ցավից, երկվություններից, որոնք դառնում են նրա ստեղծագործության լեյտմոտիվը:
Մի գիշերվա՜ Շուշի,
ընդմիշտ հիսունամյա
պապիս կարոտներով քեզ ուզեցի սիրեմ,-
Եթե չլսվեր տատի խռմփոցի ձայնը, տպավորություն կստեղծվեր, որ բոլորը մեռած են: Եթե չտարածվեր ձեթի հոտը, բոլորը քնած էլ կմնային. ո՛չ արև կար, ո՛չ էլ պատուհանից արևին նայելու ցանկություն: Ձեթը դրել էին փոքրիկ սենյակի մեջտեղը՝ կլոր սեղանի կենտրոն