Երևանյան ամռան մի պարզ օր ես հասկացա` սառել է մեր մեջ ամենը։ Համենայնդեպս քո մեջ հաստատ։

Մասիվում, նույնիս�

Անձրև էր գալիս։

Ձմեռ էր։

Քո մեջքի ոսկորոտ գծերը առանց վարանելու խազեր քաշեցին ի վերուստ տրված ճակատագրիս վրա:

Վրեժը որոնվում էր որպես անհետ կորած։ Շատ վաղուց նրան մեր երկրում չէին տեսել։ Ու եթե չլիներ մայրը, բոլորը կհավատային, որ մահացել է:

Իմ կինոն էնքան սև ու սպիտակ էր առանց քո մեծ, սիրուն սև աչքերի: Առանց քո սուր ու խիտ թարթիչների, որոնց վրա մարդ կարող է իր երազները դնել ու օրորել անվերջ: Իմ ճանապարհն էնք�