Հովիկ Աֆյան

Արևի պես դեղին Ռենոն

12:30 17.01.2023 · Գրական · Հովիկ Աֆյան

Ճամպրուկները ծանր էին՝ հիշողությունների պես: Քանի որ ամենաքիչ շորը հայրն ուներ, ընտանեկան տեղաշորը նրա ճամպրուկում էին դասավորել: Մայրը նույնիսկ արդուկել էր, չնայած հասկանում էր՝ մեկ է ճմրթվելու է: Աղ...

Կարդալ Ավելին

Կիսվել:

Facebook

Կապո՜ւյտ-կապո՜ւյտ պատերը

18:07 19.12.2022 · Գրական · Հովիկ Աֆյան

Պատերը պիտի ներկեր: Ո՞վ է տեսել, որ տան պատերը կարմիր լինեն: Առաջ ջահել էին, մեկին՝ արյան կամ սիրո մեջ խեղդելու ցանկությունը մեծ էր, հասկանալի էր: Հիմա ձմեռը չոքել էր դռանը, փառք Աստծո, կարտոֆիլն ու փ...

Կարդալ Ավելին

Կիսվել:

Facebook

Առաջին ատամը

12:30 22.11.2022 · Գրական · Հովիկ Աֆյան

Ատամհատիկին Նորիկը ոչինչ էլ չէր քաշել: Երբ նստեցրին Էրեբունի գորգի հենց մեջտեղում, այնտեղ, որտեղ ամենամեծ եղնիկներն են՝ հենց ցատկի պահին, փոքրիկ Նորիկն սկսեց տզզալ, ինչից հետո Նորիկի հայրը՝ Ռուբիկը, հ...

Կարդալ Ավելին

Կիսվել:

Facebook

Նանիր

15:27 03.11.2022 · Գրական · Հովիկ Աֆյան

Քաղաքում, որտեղ նոյեմբերին տաք է, բայց մարդիկ մրսում են, մի լավ պոետ կա՝ ծաղկի անունով: Մի օր կենսատու այգի է մտել ու գտել «նանիր» բառը: Խոտ է՝ խորհրդավոր առաքելությամբ: Պարզվում է՝ առավոտ...

Կարդալ Ավելին

Կիսվել:

Facebook

Տունը

09:46 24.10.2022 · Գրական · Հովիկ Աֆյան

Լույսը վառեց Արեգը: Հետո ոտքերը դռան մոտ սրբեց ու ներս մտավ, չնայած՝ դռան մոտ ոչ մի շոր էլ չկար: Բնազդաբար, ասես հիշել-զգալով, որ երազանքի վրա եթե քայլում էլ են, ապա միայն մաքուր ոտքերով: -Մե...

Կարդալ Ավելին

Կիսվել:

Facebook

Հեղինակ` Հովիկ Աֆյան

Արևի պես դեղին Ռենոն

Կապո՜ւյտ-կապո՜ւյտ պատերը

Առաջին ատամը

Նանիր

Տունը