Գրենլանդիա

Ամեն շաբաթ, երկուշաբթի կամ երեքշաբթի առավոտյան փոստատարն ինձ բերում է նյու-յորքյան «Հերալդ Թրիբյուն» հանդեսը, որտեղ գրում ե�

ՈՒղեգրություն

Արթնացող բնության ձայները խլանում են խցանվող մեքենաների ազդանշաններից, բայց գարուն է։ Քաղ

Քարերը ծանր էին երեկվա պես: Բայց վարդագույն: Հատ-հատ կրում էր, դնում իրար վրա, շողուլով չափում, նայում, որ հանկարծ ծուռ չբարձրանա իր տան պատը: Ծառ արդեն տնկել էր, որդի ուներ:

Սպիտակ, թղթե նավակները լողում էին օդում: Գնացքի կայարանում ճամպրուկին, բաց կապույտ վերնաշապիկով նստածն ինքն էր: Ու հստակ տեսնում էր՝ նույնիսկ այն, թե ովքեր կային այդ սպիտակ թղթե նավակների մեջ: Եւ կրակն էր տեսնում: Ծովի ափին չէ. դաշտո՛ւմ, որի

Հասարակ բան

Ամառ էր։