Ամեն հեղինակ իր ժամանակն ունի

«Վաղ թե ուշ բոլորն էլ կգնան, բայց դու դատարկություն չես զգա, որովհետև բեռ էին, այլ ոչ թե պարունակություն». Հովիկ Չարխչյանի «Երկիր անավարտ» վեպը բոլորիս մասին է:

Համաշխարհային խաղաղություն… Մարդիկ չպետք է ամեն ինչ դիտարկեն բարոյական տեսանկյունից: Եթե նույնիսկ մեզ հաջողվի հասնել համաշխարհային խաղաղության, ապա չենք հասնի բարոյականության միջոցով: Շայդեմանը

Պիտի անպայման ջրվեժ լինի այդ տեղում: Պարտադիր՝ բարձր, բայց այնպես, որ թափվող ջուրը կաթիլ-կաթիլ զգացվի: Որ տեսնես, թե հենց այդ կաթիլը ինչն էր՝ ուրբաթ օրվա երջանկահիշատակ-ռոմոտ սե՞րը, երբ առավոտյան համոզվեցիր, որ հաստատ արևի հետ ես քնել, քանի ո

Գոլորշիացող արցունքներ, հզոր էակներ, շտկված դեմքեր, միշտ ոչ մի բանով խիստ զբաղված ուղեղներ՝ առանց սեռի և տարիքի սահմանափակման, ամենակարող անհատներ, որոնց երակներում արյունն օր-օրի վերածվում է անկշռել�

Քառասուն տարի առաջ՝ 1984 թվականին, ես թողեցի Մեղրու շրջֆինբաժնի պետեկամուտների ավագ տեսչի պաշտոնը և աշխատանքի անցա շրջանային «Արաքս» թերթի խմբագրությունում։ 1984 թվականը համարում եմ իմ ստեղծագործական գործունեության սկիզբը։ «Ուրախ-