Ուղիղ 11 տարի առաջ էր, երբ առաջին անգամ եկա Խարբերդ։ Ոչ այն, որ Երևանի կողքին է, այլ իրականը՝ այն անիրական երկրում։ Դիարբեքիրից մոտ 3 ժամ էր տևում ավտոբուսով ճամփորդությունը դեպի Էլյազըղ՝ 17-րդ դարում հին
Էրիխը զննում է ինձ: Ես նույնպես հայացքս չեմ կտրում նրանից: Երկուսս էլ զենքը բռնել ենք մեր ձեռքին, եւ որոշված է, որ այդ զենքն օգտագործելով` կվնասենք միմյանց: Մեր զենքերը լիցքավորված են: Երկար վարժություն
Զարմանալի արևոտ են Հովհաննես Ալխազյանի բնապատկերները, ասես բնությունը մռայլ, ամպամած կամ անձրևոտ եղանակ երբևէ չի ունենում։ Դրանցից հորդող հանգստությունն ու լավատեսությունը գերել է դիտողին, իսկ ժամանակի սփյուռքահայ, ֆրանսիական և ընդհանր
Հետո՞... Հետո անձրև կգա: Ու երեկվա ձյան փաթիլներից էլ շատ մարդիկ: Եւ ոչ ոք: Ոչ մեկը նրանցից չի ծածկի գլուխս: Չնայած բոլորն էլ ձեռքեր ունեն ու ոտքեր, մազեր և շուրթեր, այն ա